هدف: گزارش یک مورد تومور سلول سرتولی.حیوان: یک قلاده سگ تریر، 8 ساله، نر.روش: مطالعات بالینی، آزمایشگاهی، رادیوگرافی، اولتراسونوگرافی و برداشت جراحی تومور و آسیب شناسی.نتایج: معاینه درمانگاهی، توده مدور، سفت و توپری را در خلف ناحیه هیپوگاستریک راست مشخص نمود، رادیو گرافی توده ایی مدور رادیو اپک و اولتراسونوگرافی، توده ای اکوژنیک و گرد را نشان داد. توده مذکور و بیضه آتروفی شده برداشت شدند. در مطالعه ریزبینی، توده توموری از دستجات سلولی دوکی شکل و کشیده، دارای سیتوپلاسم ائوزینوفیلیک واکوئله با هسته های گرد تا بیضوی پلئومورفیک تشکیلی یافته بود. سلولهای توموری به صورت خطوط نردبانی آرایش یافته بودند، به طوری که هسته سلولها و محور طولی آنها عمود بر غشا پایه قرار داشتند.نتیجه گیری: بر اساس ناحیه تشریحی، مشخصات ظاهری و یافته های هیستوپاتولوژی، تومور سلولهای سرتولی تشخیص داده شد.

مقدمه: بیضه پستانداران به عنوان یک اندام تخصصی متشکل از لوله های منی ساز، برای تولید اسپرم و هورمون های جنسی مردانه تکامل یافته است. هر یک از این لوله های منی ساز حاوی سلول های تخصصی است که در داخل شبکه ای از بافت همبند سست و سلول های بینابینی قرار گفته است. علاوه بر سلول های اسپرماتوگونی، اپیتلیوم لوله های منی ساز، حاوی سلول های سوماتیک منحصربه فردی به نام سلول های سرتولی می باشد. این سلول ها، برای تشکیل بیضه و اسپرم زایی ضروری هستند و اسپرماتوگونی ها را تا لومن مرکزی لوله ها احاطه می کنند. فاکتورهای زیادی از جمله پروتئین ها، فاکتورهای رشد، سیتوکین های ضد التهابی، پروستاگلاندین ها و آنزیم های کلیدی توسط این سلول ها سنتز و ترشح می شوند. سلول های سرتولی به دلیل ایمنی و مقاومت در برابر واکنش های سیستم ایمنی و ترشح مواد مغذی و ضد التهابی، پتانسیل بالایی در درمان بیماری های عصبی دارند. این سلول ها در خارج از بیضه توانایی ایجاد محافظت ایمنی برای بافت های همبند، افزایش تکثیر سلولی و تمایز نورونی و زنده ماندن برای دوره های طولانی مدت دارند که در صورت پیوند به مغز برای سیستم عصبی مرکزی غیرسمی بوده و از این رو، منبع سلولی مناسبی برای پیوند محسوب می شوند. نتیجه گیری: امروزه پیوند سلولی به عنوان روشی امیدوارکننده برای بهبود بیماری های ناتوان کننده عصبی معرفی شده است. در این مطالعه مروری، نقش سلول های سرتولی در درمان اختلالات حرکتی دستگاه عصبی مرکزی مورد بحث قرار گرفته است.

واحد عملکردی تولید مثلی جنس مذکر در پستانداران بیضه است که با دارا بودن ویژگی های شیمیایی و فیزیکی ویژه ای توان تولید مثلی مذکر را بیان می کند؛ هر بیضه در پستانداران از لوله های پیچیده تشکیل شده که از نظر مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی به بخش های عملکردی متفاوت تقسیم می شود که هر کدام از این بخش ها شامل سلول های تخصص یافته ای هستند که امروزه هر کدام در شاخه های بسیار مهم تحقیقاتی حائز اهمیت اند؛ در این مقاله سعی برآن داشتیم که سلول هایی سوماتیکی و ویژه ای به نام سلول های سرتولی را مورد بحث و بررسی قرار دهیم؛ این سلول ها بخشی از لوله های اسپرم ساز اند که از بخش پایه (بازال) تا لومن آن کشیده شده است و مانند چادری سراسر لوله های اسپرم ساز را می پوشانند که این فرم مورفولوژیکی قطعا با نقش های عملکردی و فیزیولوژیکی آن ها مرتبط است؛ نکته جالب و مورد توجه که به عنوان پایه و اساس بسیاری از تحقیقات انجام شده روی این سلول هاست، عدم تقسیم پذیری سلول های سرتولی در نیش خود است اما می توان پس از استخراج آن ها، به روش های متفاوتی مانند پلیت کردن با لکتین (به دلیل تمایل اتصال آن ها به لکتین بعد از هضم آنزیمی بافت بیضه) در محیط کشت های ویژه و شرایط آزمایشگاهی، آن ها را وادار به تقسیم کرد که این با توجه به نقش های اساسی در حمایت فیزیکی و شیمیایی از سلول های جنسی، طی مراحل اسپرماتوژنز، می تواند آینده ای روشن را در حل مشکلات ناباروری رقم بزند.

زمینه: داروی سیپروفلوکساسین (Ciprofloxacin) یکی از آنتی بیوتیک های خانواده فلورکینولون می باشد که طیف اثر وسیعی بر روی عفونت های ناشی از میکروب های گرم منفی دارد و در بیش از 100 کشور دنیا کاربرد درمانی دارد. هدف از تحقیق فوق، مطالعه اثرات هیستوپاتولوژیک داروی سیپروفلوکساسین بر روی سلول های رده سرتولی در موش صحرایی بوده است.مواد و روش ها: تعداد 20 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار جهت مدل آزمایشگاهی به دو گروه کنترل (n=10) و تحت مطالعه (n=10) تقسیم شدند. در گروه کنترل موش ها به مدت 60 روز از غذا و آب در شرایط استاندارد استفاده کردند و در گروه آزمایش موش ها دوز درمانی داروی سیپروفلوکساسین را به میزان 12.5 میلی گرم بر کیلوگرم به مدت 60 روز از طریق محلول در آب آشامیدنی دریافت کردند. در روز شصت ام، بافت بیضه پس از جداسازی از بدن توزین و جهت مطالعات هیستوپاتولوژیکی توسط میکروسکوپ نوری و الکترونی به آزمایشگاه پاتولوژی ارجاع داده شد.یافته ها: وزن بیضه ها در گروه تحت مطالعه نسبت به گروه کنترل کاهش یافت (P<0.05). بیشتر لوله های سیمنی فر در گروه آزمایش دچار آتروفی و تجمع سلول های رده سرتولی شدند(P<0.05) .نتیجه گیری: سیپروفلوکساسین می تواند در موش های نر ایجاد هیپواسپرماتوژنزیس کند، از این رو امکان تغییرات هیستوپاتولوژیک در بافت بیضه و ایجاد ناباروری در انسانی نیز می بایست مورد نظر قرار گیرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

روزانه بیش از 100 میلیون اسپرم به وسیله دستگاه تولیدمثلی جنس نر تولید می شود که هدف نهایی آن تولیدمثل و باروری در جنس نر است. هنگام شکل گیری جنین، سلول های زایا بدوی به بیضه ها مهاجرت می کنند و به سلول های زایا نابالغ به نام اسپرماتوگونی تبدیل می شوند و سیر تکامل را تا تبدیل شدن به یک اسپرم بالغ طی می کنند که اصطلاحاً این سیر تکاملی اسپرماتوژنز نام دارد. اسپرماتوژنز صحیح و در نتیجه باروری موثر به عوامل مختلفی از جمله راندمان سلول های سرتولی بستگی دارد. حاصل مطالعات محققان نشان دهنده رابطه مستقیم مورفولوژیک این سلول ها با سلول های زاینده است و اهمیت این سلول های سوماتیک درون لوله های اسپرم ساز را به خوبی نشان می دهد. اولین بررسی های ساختاری و احتمالات در رابطه با عملکرد این سلول ها به بیش از 150 سال پیش برمی گردد. زمانی که انریکو سرتولی 23 ساله برای اولین بار ساختار این سلول های سوماتیک را مورد ارزیابی قرار داد. نتیجه سال ها تحقیق و پژوهش محققان در رابطه با عملکرد و اثرات متفاوت این سلول ها کمک بسیاری در حوضه مطالعاتی ناباروری کرده است و همین امر موجب توجه بیشتر به مکانیسم های حاکم بر عملکرد صحیح فیزیولوژیک این سلول ها و واکاوی چرایی اختلال در آن گشته است تا شاید بتوان با درک بهتر ویژگی ها و عملکرد سلول های سرتولی، گامی موثر جهت درمان اختلالات در باروری مردان برداشت .

سابقه و هدف تکثیر آزمایشگاهی سلول های بنیادی اسپرماتوگونیا یکی از گزینه های درمانی مردان نابارور است. ایجاد یک ریز محیط مناسب که شبیه به شرایط طیبعی تکثیر این سلول ها باشد، منجر به ارتقاء فرآیند کشت و اسپرماتوژنز می شود. لذا هدف از مطالعه حاضر استفاده از داربست سه بعدی نانو رشته سیلک و هم کشتی با سلول های سرتولی به منظور افزایش تکثیر سلول های بنیادی اسپرماتوگونیا می باشد. مواد و روش ها در این مطالعه تجربی سلول های بنیادی اسپرماتوگونیا با استفاده از هضم مکانیکی و آنزیمی دو مرحله ای از بیضه 50 موش 4-2 روزه (هر بار 5 عدد) جدا و به مدت دو هفته داده شدند. پس از قرارگیری 104×2 سلول در سطح داربست سیلک در شرایط محیط کشت قرار گرفتند. میزان زنده ماندن این سلول ها، با استفاده از تست MTT و اتصال آنها توسط میکروسکوپ SEM بررسی شد. متغیرهای مورد بررسی شامل ژن های اختصاصیStra8، DAZL و Piwill2 توسطReal time PCR و ایمونوسیتوشیمی بررسی شدند. یافته ها قدرت زنده مانی سلول های کشت شده در حضور داربست و سرتولی (6±, 91)، (2±, 90) در مقایسه با گروه کنترل (2±, 85)، (8±, 83) در سطح بالاتری قرار داشت. نتایج Real time PCR موید افزایش معنی دار بیان مارکرهای اختصاصی سلول های بنیادی اسپرماتوگونی نظیر Stra8، Piwill2 و DAZL در سلول های کشت شده روی داربست (6±, 1/47) (5±, 1/28) (2±, 1/43) نسبت به گروه کشت دو بعدی (5±, 1/17) (3±, 1/05) (7±, 1/13) بود (0/05>p). نتیجه گیری نتایج مطالعه نشان داد که داربست سیلک در حضور همکشتی با سلول های سرتولی می تواند سبب افزایش تکثیر آزمایشگاهی سلول های بنیادی اسپرماتوگونی شده و تاثیر مثبتی در بقا و تکثیراین سلول ها دارد.

یک قلاده سگ نر 10 ساله از نژاد مخلوط اشپیتس با علایم لنگش به بیمارستان دام های کوچک دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران ارجاع داده شد. در معاینه بالینی، ریزش مو، بزرگ شدن غدد پستان و نهان بیضگی یک طرفی سمت چپ و توده ای بزرگ و سفت در ناحیه مغابنی چپ جلب توجه می کرد تابلوی خونی معرف آنمی هیپوکرومیک، ترومبوسیتوپنی و لکوسیتوز نوتروفیلیک خفیف بود در رادیولوژی، توده ای با دانسیته بافت نرم در ناحیه مغابنی به چشم می خورد در اولتراسونوگرافی، توده ای نسبتا گرد، دارای ساختار هیپراکوئیک ملاحظه گردید که به وسیله کپسولی اکوژن احاطه شده بود توده مذکور به روش جراحی برداشته شد در بررسی ماکروسکوپیک، توده ای تخم مرغی شکل، توپر تا حدی لوبوله به ابعاد 9.5×8×7 سانتی متر با قوام سفت و سطح مقطع یکنواخت به رنگ کرم مشاهده گردید. در مطالعه ریزبینی، سلول های نئوپلاستیک دارای سیتوپلاسم ائوزینوفیلیک و حدود سلولی نامشخص بودند و واکوئل های کوچک چربی در سیتوپلاسم و تفاوت در شکل و اندازه هسته ها، کروماتین فراوان و هستک بزرگ جلب توجه می کرد سلول های توموری از تمایز نسبتا پایین برخوردار بودند و در قالب صفحات سلولی آرایش یافته و تمایل اندکی به آرایش پرچین مانند نشان می دادند در برخی نواحی، سلول های توموری دوکی شکل با سیتوپلاسم ائوزینوفیلیک کف آلود و هسته های کشیده دیده می شد محور طولی این سلول ها عمود بر بافت همبندی قرار گرفته و ساختارهایی شبیه به لوله های منی ساز با منظره پرچین مانند را ایجاد نموده بودند توده مذکور بر اساس یافته های بالینی و آسیب شناسی به عنوان تومور سلول های سرتولی با تمایز متوسط تشخیص داده شد.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.